ตำนานเขาแดง
เขาแดงเพราะมีสีแดง สีแดงมาแต่ไหน เชิญติดตาม
เมื่อโปย่าตายายได้เล่าขาน
ถึงตำนานเขาแดงแสงสีใส
โยทางด้านปละออกรางรถไฟ
เมื่อผ่านไปได้เห็นเป็นประจำ
ตำนานนี้มีครอบครัวสองผัวเมีย
ให้ละเหี่ยหัวใจอาศัยหนำ
ได้เป็นเท่ทำกินทุกเช้าค่ำ
แต่มีกรรมไม่มีลูกแสนทุกข์ใจ
จึงวิงวอนขอพรเทพารักษ์
ช่วยชี้ชักให้ได้บุตรสุดสดใส
ด้วยกุศลผลบุญหนุนนำให้
ไม่ทันไรสมหวังดังต้องการ
ให้กำเนิดบุตรชายนับได้โชค
ดูโฉลกบุตราแกล้วกล้าหาญ
เริ่มเลี้ยงลูกด้วยข้าวมื้อละจาน
โยนานนานลูกกินสิ้นไม่พอ
กินจากจานเป็นโคมโหมเข้าเรื่อย
พ่อแม่เหนื่อยเลี้ยงไม่ไหวทำไหรหนอ
ลูกโตขึ้นพ่อคิดได้ไม่รีรอ
จำจะล่อหลอกให้ไปจากกัน
จึงชวนลูกดั้นหน้าเข้าป่าไม้
ลูกจะได้ช่วยแรงเพราะแข็งขัน
พ่อโค่นไม้ต้นใหญ่เป็นพัลวัน
ไม้ล้มพลันลูกเข้ารับทับจมดิน
พ่อเชื่อแน่ว่าลูกชายตายสนิท
สิ้นชีวิตในป่าสพนาสินธุ์
ไม่ต้องเลี้ยงให้ลำบากยากกายิน
ให้สุดสิ้นกันทีที่เลี้ยงมา
พอโพล้เพล้เวลาสายัณห์ย่ำ
ลูกชายนำแบกไม้ใหญ่กลับเคหา
ตะโกนถามวางตรงไหนละพ่อยา
พ่อตอบว่าเจ้านี่หรือ ชื่อนายแรง
ช่วยพ่อแม่ทำงานผ่านมาเรื่อย
ไม่เคย้หนื่อยทำไปทุกหนแห่ง
ปลูกพวกพืชผลผักและฟักแฟง
หาของแกงสัตว์ป่ามาไว้จัง
อยู่วันหนึ่งโชคมีดีใจแสน
พบกับแลนตัวใหญ่ให้สมหวัง
คิดจะจับให้ได้ด้วยกำลัง
แลนหันหลังรีบหนีรี่เร็วไว
กระโดดตามด้วยความคึกคะนอง
หวังจะคล้องคอให้แน่นแลนตัวใหญ่
ได้คั่วแลนคงจะหรอยหวาสิ่งใด
แล้วรีบไล่แลนหนีมิเห็นเงา
นั่งตรองตรึกนึกดูจึงรู้ชัด
ว่าแลนลัดหนีหายเข้าใต้เขา
สองมือจับแล้วรุนรุนไม่เบา
ตำนานเล่านี่คือ"ชื่อเขารุน "
แลนหมดแรงแห้งหายไม่เหลือหรอ
นายแรงรัดมัดคอเพราะหัวหมุน
นายแรงไม่ได้คิดเรื่องบาปบุญ
เพราะลงทุนไล่ล่าเวลานาน
จับแลนใหญ่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
จับหางฟาดเข้ากับเขาดังกล่าวขาน
ตัวแลนทบกับหินเลือดแดงพล่าน
ติดตามย่านโขดหินได้ยินยล
ตั้งแต่นั้นต่อมาได้ปรากฏ
เลือดแดงสดติดไว้ได้เห็นผล
เป็นตำนานเล่าขานทุกตำบล
ทุกทุกคนเรียก "เขาแดง "แหล่งที่มา
ลอกหนังแลนเนื้อกะได้ไม่ต้องแหลง
หาเครื่องแกงเร็วไวไป "ท็องขา "
เอามาคั่งกับแลนแสนปรีดา
เป็นเวลานกเหวากลับเข้ารัง
เกิดปัญหาตามมาในครานี้
เพราะหาที่ลำบากไว้ตากหนัง
ตัดสินใจแบกขึ้นบ่าเต็มกำลัง
แล้วไป "ท็องขึงหนัง "ดังตำนาน
เรื่องตำนานเขาแดงนายแรงนี้
ถ้าน้องพี่รู้ด้วยช่วยประสาน
อาจผิดมั่งพลั้งมั่งฟังมานาน
แต่โบราณนำมาเล่าให้เราฟัง
ขอขอบคุณพ่อแม่แลผู้เฒ่า
ที่ได้เล่าเนื้อเรื่องแต่เบื้องหลัง
ช่วยกันรักษาไว้ให้จีรัง
ให้สมดังที่รุ่งเรือง น้องเอ๋ย...คนเมืองลุง
 ขอขอบคุณ : พลอย ชมพูพัท เอื้อเฟื้อข้อมูล

กลับสู่หน้าหลัก